Zuhaitz batekin solasean
35 minutu + ibilaldia / Publiko guztientzat / 2019rako sorkuntza

WEBGUNEA BIXITATZEN DUZUN HORREN ETA NIRE ARTEAN IMAGINATUTAKO ELKARRIZKETA…

Zuk – Zer da hau?
Gu 1 – Biren artean idazten ari garen pieza baten inguruan zu informatzeko da, bitartean klorofila edariak edaten ditugu…
Zuk – Natura mortu artistikoa?
Gu 2 – Beno, bizi biziak diren koadroak esango dugu… Fantasiaz beteriko desio xinple batetik abiatu ginen: denborari buruz zerbait erakusteko adina bizi den zuhaitza bat topatu eta harekin solasaldi bat saiatzea.
Gu 1 – Hoixe, zuk adibidez keinu bat egin duzu orain, gizakia zara eta erreakzio bat egin. Zuhaitzak ordea… ez du erantzuten, ez du ezer ere egiten. Baina horrek ez du esan nahi sentitzen ez duenik…
Gu 2 – Ez gara inozoak! Sentitzen gaituela badakigu. Orain zientifiko guztiek diote: zuhaitzek adimen antzeko bat dute. Horregatik zenbait gauza saiatu nahi ditugu.
Zuk – Adibidez?
Gu 2 – Hitzarekin saiatuko gara, zurekin bezela. Gero soinuak, dantza, hegan egitea, poesia filosofikoa… Nork dio zuhaitzak ez dituela poesia edo filosofia sentitzen? Jakiteko, saiatu behar.
Gu 1 – Baina batez ere gizakiekin mintzatzeko modu bat da, gure begirada zabaltzekoa. Laster konturatu ginen gizaki guztiek dutela erlazioa zuhaitzekin. Zuhaitzekin solasaldi bat izan nahi dugula entzuten digutenean denek dituzte istorioak guri kontatzeko. Inork ez du zalantzan jarri landare batekin hizketaldia izateko ideia! Istorioak jasotzen ditugu beraz.
Zuk – Bai, ezagutzen dut zuen modus operandia! Eta zuhaitzak zer dio?
Gu 2 – Gure artean gera dadila, zuhaitza aitzaki bat da, isiltasun eta ekintza poetikoak harilkatzeko aitzakia. Godoten zain- en bezala, zuhaitzak ez du ziurrenik erantzungo, Godot inoiz helduko ez den bezala.

Ikuskizun baten proiektua da, baina ez da soilik hori. Lekuan lekuko saiakera bat, nonbaiten ongi sustraitutako zuhaitz batekin dugun hitzordua.
Igande goiz batez, udako iluntze batetan, neguko egun bakan batez, bere ondoan pausatu eta nola hazten den entzutera jarri gara. Zuek, bertako pertsonak eta handik pasatzen direnak, emozio egarriz gerturatutakoak. Gu, musikari bat eta airezko akrobata bat. Eta hura: denboran iraun duen hori, testigu geldia.
Solasaldi saiakera bat, elkarrizketa abstraktua, sustraientzako konposatutako musika bat, hutsaren gainean sostengatzen den dantza jostaria. Garrantzitxuena entzuten jakitea izango balitz? Nola entzun zuhaitz bat? Saiakera publikoa.
Saiakera guztietan bezala ez dakigu zein izango den emaitza, hutsegitea ageri da hor nonbait, hauskortasuna. Horrek erakartzen gaitu hain justu.



Harremanetarako